Hoeveel jaar zit er ondertussen in jouw ‘later’?
Waarom we belangrijke keuzes blijven verschuiven, zelfs wanneer we diep vanbinnen al lang weten wat we willen.
Misschien heb je jezelf ook al afgevraagd: waarom blijf je uitstellen, terwijl je eigenlijk perfect weet wat je wil veranderen?
Je kent dat waarschijnlijk wel. Je weet héél goed wat je zou willen doen. Je weet dat je vroeger naar bed wil gaan, dat je die afspraak moet maken, dat je meer wil bewegen, dat je die opleiding al maanden zit op te zoeken of dat je ergens voelt dat er iets moet veranderen aan je werk, je agenda of gewoon aan de manier waarop je iedere dag aan het leven bent.
En toch gebeurt er niets.
Of toch niet genoeg om echt het gevoel te hebben dat je vooruitgaat.
Je denkt: morgen begin ik eraan. Morgen heb ik meer tijd, ben ik minder moe, is het wat rustiger en kan ik er eindelijk eens deftig voor gaan zitten.
En ja, morgen komt natuurlijk. Alleen komt er met die morgen meestal ook weer van alles mee. Werk, kinderen, afspraken, boodschappen, iemand die iets nodig heeft, een bericht dat dringend beantwoord moet worden, iets wat thuis nog moet gebeuren.
Voor je het weet lig je die avond opnieuw in je bed en denk je: shit, weer niet gedaan.
Dat vind ik zo’n frustrerend gevoel, omdat je op den duur niet alleen gefrustreerd geraakt over datgene wat je niet doet. Je begint ook aan jezelf te twijfelen.
Waarom doe ik dat nu niet gewoon? Ik weet toch wat ik moet doen? Waarom lukt het mij precies niet?
Het ligt meestal niet aan een gebrek aan informatie
Laat ons eerlijk zijn, informatie hebben we tegenwoordig genoeg. Meer dan genoeg zelfs.
Wil je gezonder eten? Je vindt duizenden recepten, podcasts, boeken en Instagramaccounts die je vertellen hoe het moet. Wil je beter slapen, meer bewegen, beter plannen, minder stress hebben, grenzen stellen of iets voor jezelf beginnen? Je kan er vanavond nog uren filmpjes over bekijken.
Dus meestal is het probleem niet dat we niet weten wat we zouden kunnen doen.
We weten dikwijls juist héél goed wat we kunnen doen.
En dat maakt het soms nog vervelender, want daardoor ga je jezelf verwijten maken.
Allee, je weet dit toch. Doe het dan gewoon.
Maar zo werkt het dus niet altijd.
Je kan rationeel perfect weten wat een goede volgende stap is en er toch niet toe komen om die stap werkelijk te zetten. Dat betekent niet automatisch dat je lui bent of dat je geen discipline hebt. Uitstelgedrag wordt in psychologisch onderzoek trouwens veel breder bekeken dan gewoon ‘te weinig discipline hebben.
Heel vaak zijn het net vrouwen die op andere vlakken gigantisch veel gedaan krijgen. Op het werk lukt het wel. Voor de kinderen lukt het wel. Als iemand anders hulp nodig heeft, vinden we precies altijd nog ergens tijd. Als er een deadline op staat, komt het uiteindelijk ook wel in orde.
Maar wanneer het iets is wat alleen belangrijk is voor onszelf, kan dat precies blijven liggen. Ik schreef eerder al over waarom slimme vrouwen kunnen blijven vastzitten terwijl ze eigenlijk perfect weten wat er moet veranderen
En daar zit volgens mij iets interessants.
Weten wat je wil en er echt voor kiezen zijn twee verschillende dingen
Over verandering nadenken is redelijk veilig.
Je kan maanden nadenken over een andere job. Je kan vacatures bekijken, opleidingen opzoeken en tegen je partner zeggen dat je echt eens iets anders wil.
Maar zolang je niets doet, verandert er eigenlijk ook niets.
Vanaf het moment dat je effectief solliciteert, wordt het echt. Dan bestaat plots de mogelijkheid dat je wordt uitgenodigd, dat je moet kiezen, dat je misschien je vertrouwde job moet verlaten en dat andere mensen daar iets van gaan vinden.
Hetzelfde met grenzen stellen.
Het is gemakkelijk om tegen jezelf te zeggen: Ik moet echt meer nee leren zeggen.
Maar wanneer iemand je dan effectief iets vraagt en jij voelt dat je eigenlijk nee wil zeggen, wordt het plots iets anders. Dan kan iemand teleurgesteld zijn. Dan kan iemand je reactie raar vinden. Dan moet je misschien uitleggen waarom.
En ik denk dat we dat stuk van verandering soms onderschatten.
We zeggen heel gemakkelijk tegen onszelf dat we gewoon moeten beginnen, maar sommige dingen vragen wel degelijk moed.
Voor jezelf kiezen vraagt lef
Ik vind echt dat we daar wat meer bij mogen stilstaan.
Als jij beslist dat je iets wil veranderen in je leven, dan vraagt dat moed. Want je zegt eigenlijk tegen jezelf: ik ga niet zomaar blijven verderdoen omdat ik het altijd zo gedaan heb. Ik ga eens kijken naar wat ík eigenlijk wil.
Ik weet trouwens heel goed hoe spannend dat kan zijn. Toen ik op mijn 35e mijn eigen leven begon om te gooien, wist ik ook helemaal niet waar al die keuzes mij uiteindelijk zouden brengen.
En dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het helemaal niet.
Er wordt in onze maatschappij zoveel verwacht. Je moet werken, presteren, voor je kinderen zorgen, een goede partner zijn, je huishouden regelen, gezond leven, sociale contacten onderhouden en liefst van al moet je er ook nog ontspannen en gelukkig bijlopen.
Er wordt ons ook een soort model meegegeven van hoe het allemaal zou moeten zijn. Je gaat studeren, je zoekt werk, je maakt carrière, je koopt een huis, je krijgt kinderen, je blijft werken en je zorgt dat alles blijft draaien.
Ik zeg natuurlijk niet dat daar iets verkeerd mee is.
Maar het wordt wel een probleem wanneer je nooit meer stilstaat bij de vraag of dat ook is wat jij zelf wil.
Doe ik dit omdat ik dit echt wil? Of doe ik dit omdat iedereen rondom mij het zo doet? Omdat ik denk dat het hoort? Omdat ik bang ben voor wat anderen ervan zouden vinden als ik het anders deed?
Dat zijn geen gemakkelijke vragen.
Dus als jij op een bepaald moment wél durft zeggen: Weet je wat, ik wil iets veranderen, dan vind ik eigenlijk dat je jezelf daar al een applausje voor mag geven.
Echt.
Chapeau.
Want het is veel gemakkelijker om gewoon mee te blijven draaien dan om jezelf af te vragen of je eigenlijk nog wel in de juiste richting aan het gaan bent.
Alleen gaat er in het begin waarschijnlijk niemand applaudisseren
Dat vind ik ook zoiets.
Op het moment dat jij beslist om iets te veranderen, staat er meestal niet onmiddellijk iemand naast jou die zegt: fantastisch, wat goed dat je dit doet.
Dat schouderklopje zal je jezelf in het begin vaak moeten geven.
Sterker nog, er gaan misschien mensen een beetje raar naar je kijken.
Waarom moet dat ineens anders? Was het dan niet goed zoals het was? Waarom wil jij dat nu zo nodig?
Misschien krijg je zelfs zo’n reactie waarbij je voelt dat iemand denkt: wil je nu speciaal doen of zo?
En ik denk dat dit veel mensen tegenhoudt, ook al hebben ze dat niet altijd bewust door. We willen graag dat de mensen rondom ons onze keuzes begrijpen. Dat voelt veilig.
Maar mensen zijn natuurlijk ook gewend aan een bepaalde versie van jou.
Wanneer jij altijd degene bent die ja zegt, valt het op wanneer je plots nee zegt. Wanneer jij altijd beschikbaar bent, kan iemand het vreemd vinden wanneer je ineens een avond voor jezelf vrijhoudt. Wanneer jij altijd meegaat met wat de groep doet en plots een andere keuze maakt, verandert er iets.
Dat betekent niet dat die mensen je iets slechts toewensen. Soms is het gewoon wennen.
Maar ja, moet dat dan betekenen dat jij het niet mag doen?
Want als jij iedere verandering pas mag maken wanneer iedereen rondom jou ermee akkoord gaat, hoe ga je dan ooit ontdekken wat jij zelf wil?
Misschien komt die bevestiging later wel. Misschien ontmoet je onderweg nieuwe mensen die veel beter aansluiten bij wie jij bent of waar je naartoe wil. Misschien raakt jouw keuze iemand anders die zelf al jaren over iets gelijkaardigs nadenkt.
Maar dat weet je allemaal niet wanneer je begint.
In het begin moet jij vooral zelf weten waarom je die stap wil zetten.
En dan wachten we ook nog graag op het perfecte moment
Als het op het werk rustiger wordt, dan begin ik eraan.
Als de kinderen wat groter zijn.
Als we deze verbouwing achter de rug hebben.
Na de vakantie.
Na Nieuwjaar.
Vanaf september.
We zijn daar echt goed in.
En soms is wachten terecht. Niet ieder moment is geschikt voor een grote verandering.
En onze omstandigheden spelen daar natuurlijk ook in mee. Onderzoek naar uitstelgedrag laat bijvoorbeeld zien dat stressvolle contexten uitstelgedrag mee kunnen versterken.
Maar als je eerlijk naar je eigen leven kijkt, hoeveel keer heb je ondertussen al gezegd dat je “later” aan iets zou beginnen?
Want dat perfecte moment waarop alles rustig is, je agenda leeg is, jij uitgeslapen bent en niemand iets van jou verwacht, ja… ik weet niet wanneer dat juist gaat komen.
Bij mij toch niet.
Er is altijd wel iets.
Misschien moet de oplossing dus niet zijn dat je wacht tot je leven eindelijk leeg genoeg wordt voor jouw plannen.
Misschien moet je de stap klein genoeg maken zodat hij in je leven van vandaag past.
Want wij maken die eerste stap dikwijls veel te groot
Je wil bijvoorbeeld beter voor jezelf zorgen.
Oké.
Maar vijf minuten later heb je in je hoofd al beslist dat je drie keer per week moet sporten, iedere dag vers moet koken, vroeger naar bed moet gaan, je ochtendroutine moet aanpassen, meer water moet drinken, minder op je gsm moet zitten en eigenlijk zou je ook nog moeten beginnen mediteren.
Allee.
Wie krijgt daar nu goesting van?
Nog voor je begonnen bent, heb je van één verlangen een compleet project gemaakt.
Hetzelfde wanneer je iets wil doen met een idee dat al lang in je hoofd zit. Plots moet er een website zijn, een Instagramaccount, een logo, een businessplan en liefst zo snel mogelijk ook resultaat.
Terwijl de eerste stap misschien gewoon kan zijn dat je dat idee eens uitschrijft. Dat je één persoon belt. Dat je één opleiding opzoekt.
Dat klinkt misschien belachelijk klein, maar misschien is dat net de bedoeling.
Want als jij iedere verandering zo groot maakt dat ze alleen uitvoerbaar is door de meest gemotiveerde versie van jezelf op haar allerbeste dag, dan ga je ze waarschijnlijk niet volhouden.
De stap moet ook passen op een gewone dinsdag waarop je moe bent, je werkdag tegenviel en er thuis van alles gaande is.
Dán wordt het interessant.
Wat stel jij eigenlijk al lang uit?
En ik bedoel nu niet die wasmand of dat administratief taakje dat je nog moet afwerken.
Ik bedoel dat ding waar je gedachten telkens opnieuw naartoe gaan.
Dat idee. Die verandering. Dat gesprek. Die keuze.
Iets waarvan je ergens diep vanbinnen al weet: Hier moet ik eigenlijk iets mee.
Wat is het?
En welke uitleg geef je jezelf iedere keer om het toch nog wat langer uit te stellen?
Geen tijd? Niet genoeg geld? Niet het juiste moment? Eerst nog wat meer informatie nodig? Eerst zeker weten dat het gaat lukken?
Stel jezelf daarna eens een lastigere vraag:
Wat vind ik hier eigenlijk spannend aan?
Misschien ben je bang dat het niet lukt. Misschien ben je bang voor wat iemand anders ervan zal vinden. Misschien weet je dat die eerste keuze automatisch nog andere keuzes met zich mee zal brengen.
Dat is waardevolle informatie.
Want dan weet je tenminste waar je echt op vastloopt.
Maak de stap kleiner dan je spontaan zou doen
Vraag jezelf nu niet hoe je dit volledig gaat oplossen.
Vraag jezelf gewoon:
Wat kan ik binnen de komende 24 uur doen waardoor ik één klein beetje dichter sta dan vandaag?
Misschien is dat één mail sturen, een afspraak maken, twintig minuten schrijven, je sportschoenen klaarzetten, een opleiding opzoeken of bij één verzoek niet onmiddellijk automatisch ja zeggen.
Dat is niet spectaculair.
Maar het hoeft ook niet spectaculair te zijn.
Want iedere keer dat jij tegen jezelf zegt dat je iets gaat doen en je doet het ook effectief, bouw je iets op wat volgens mij veel belangrijker is dan een korte opstoot van motivatie.
Je begint jezelf opnieuw te vertrouwen.
Misschien moet je je dus ook niet eerst honderd procent klaar voelen. Misschien komt een stuk van dat vertrouwen pas nadat je begint.
Je zet één stap en merkt: oké, ik heb het gedaan.
Dan zet je er nog eentje.
En langzaam verzamel je bewijs dat je niet alleen iemand bent die nadenkt over verandering, maar iemand die ook effectief kan bewegen.
Wil je hier eerst zelf wat dieper naar kijken, dan kan je ook gratis met The Female Freedom Method aan de slag.
En als je dit allemaal al weet, maar toch blijft vastlopen?
Misschien lees je dit en denk je nu: Ja Karlien, ik weet eigenlijk perfect wat ik uitstel. Ik weet misschien zelfs waarom. Maar ik blijf precies telkens terugvallen in hetzelfde patroon.
En dat is exact het punt waarop The Energy Reset kan helpen.
Niet omdat jij nóg meer informatie nodig hebt. Daar hebben de meeste vrouwen echt geen gebrek aan.
In The Energy Reset kijken we vier weken lang samen naar waar jouw energie vandaag naartoe gaat, waar je blijft vastlopen en wat jij eigenlijk wil veranderen. Niet door je agenda nog voller te steken met dingen die je allemaal moet doen, maar door te kijken naar wat voor jou nu belangrijk is en daar kleine, haalbare stappen van te maken.
De begeleiding gebeurt persoonlijk via WhatsApp, zodat dit geen nieuw groot project wordt dat je ook nog ergens in je agenda moet proppen. We kijken samen waar je terugvalt, wat je tegenhoudt en hoe we die volgende stap klein genoeg krijgen zodat je hem ook werkelijk zet.
Want soms weet je inderdaad al lang wat je wil.
Dan heb je niet nog een boek, podcast of opgeslagen Instagramvideo nodig.
Dan wil je eindelijk van ik zou eigenlijk… naar ik heb het gedaan.
En daar wil ik je bij helpen.
Minder uitstellen. Meer leven.
Wil je weten of The Energy Reset bij jou past? Stuur me via WhatsApp gewoon RESET. Dan kijken we samen waar jij nu op vastloopt en of dit traject een goede volgende stap voor jou is.